ทึกอัพ cyworld เศร้ามากอ่ะ!!

.........4/19.........
พฤษภาคมแล้ว....
มันผ่านมาพักนึงแล้วตั้งแต่ที่อุบัติเหตุได้เกิดขึ้น...
ทุกๆคนนั้นดีขึ้น...และจะดีขึ้นอีก...
วิธีที่ผมจะสามารถอธิบายถึงสถานการณ์ในตอนนี้ได้..
นั่นก็เพราะว่ายังคงอยู่....มีชีวิตและยังหายใจ...
.....4/19.....
พวกเราอยู่ระหว่างทางไปยังตารางงานต่อไปหลังจากจบรายการวิทยุ...
ผมรู้สึกอารมณ์ดีอย่างแปลกๆ..
แต่ทันใดนั้น....
สถานการณ์ที่ผมเคยเห็นแค่เพียงในฝัน....แค่เพียงในภาพยนตร์...
มันได้เกิดขึ้นต่อหน้าสองตาของผม...
หมุนครั้งที่ 1....นี่มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้...
หมุนครั้งต่อไป...มันจะต้องโอเค..นี่มันไม่ได้เกิดขึ้น..ไม่ใช่...
หมุนไปอีกครั้งนึง..อา..มันจะต้องเป็นความฝัน..มันเป็นความฝัน..ความฝัน...ความฝัน...
หมุนและหมุนไปอีกครั้ง..ในหัวของผมคิดว่าผมอยากจะมีชีวิตอยู่...พยายามที่จะมีสติเอาไว้...
ผมมองดูทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจากที่นั่งของผม..
ผมยึดที่นังของผมเอาไว้แน่นด้วยสองมือ..ได้ยินเสียงชนอย่างแรง....
ชนอีกครั้งหนึ่ง...ด้านขวาของใบหน้าผม..หน้าผากของผม...คิ้ว...หู...
หัวของผมไปชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่มันแข็ง...
โดยไม่รู้ตัว, ผมร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด...และจากนั้นผมก็จำไม่ได้...แม้แต่นิดเดียว..
หลังจากนั้น ผมลืมตา..ผมยังคงมีชีวิต..ผมขอบคุณต่อสวรรค์..
แต่ผมสามารถมองออกไปได้ด้วยดวงตาเพียงข้างเดียว..เนื่องจากการช็อคแบบกระทันหัน..เพราะว่ามันมีเลือด...
ผมเกือบจะขวัญเสียอยู่แล้ว..แต่ใจเย็น..สงบลง...และในมุมนึงของความคิดของผม..
ผมเป็นพี่...ผมเป็นหัวหนา...ผมจะตกใจไม่ได้..
พวกเราเช็คอาการของแต่ละคน..
เพราะว่าผมเคยเรียนจากรายการมาถึงวิธีที่จะหนี, ผมพยายามที่จะทำมัน
แต่เพราะว่ารถนั้นทั้งใหญ่แล้วก็หนัก..ผมไม่สามารถทำตามที่คิดได้..
โชคดีที่พวกเราทั้งหมดสามารถออกมาได้จากกระจกที่แตก...
เลือดนั้นยังคงรินไหล..แต่ผมคิด...อย่าแสดงให้พวกเค้าเห็นว่ามันเจ็บ...
เมื่อผมออกมาได้, ผมหัวเราะ..เพื่อจะแสดงให้พวกเค้าเห็นว่าผมน่ะโอเค...
ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า...ทำไมช่วงนี้พวกเราถึงได้เป็นแบบนี้กันนะเนี่ย...^^;;ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า..
พวกคุณทั้งหมดโอเคมั้ย?.........
ผมล้มพับลงในทันที...และมองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน...เฮ่อ...เฮ่อ...
ทำไมมันเป็นแบบนี้...ผมใช้ชีวิตเป็นคนดี...
มันน่าจะโอเคไม่ใช่หรอ เพราะว่าผมเป็นคนดี....ทำไมกัน.....
อากาศในตอนกลางคืนนั้นหนาวอย่างผิดปกติ..และท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะอยู่สูงกว่าปกติเหมือนกัน..
ผมรู้สึกว่ามันมืดอย่างประหลาด...ผมไม่สามารถจำได้อย่างแม่นยำนัก..แต่มีกล้องอยู่รอบๆตัวเรา..
นักข่าว..ตำรวจ...รถพยาบาล..ผู้จัดการ ที่คอยช่วยเหลือพวกรา..
ผู้คนซึ่งมามองดู..เพราะว่ารถของดารานั้นเกิดอุบัติเหตุ...
15 นาที ผมนอนอยู่บนถนน...ผมจำไม่ได้ว่าผมได้ยินอะไร..
ถึงความทรงจำของผม, มันช่างสงบ..บนโลกที่แสนจะวุ่นวาย..
ผมคิดว่าผมนั้นเป็นเพียงคนเดียวที่นอนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบสงบ..

Credits to: 동해바다 @ juniorsource.com
translate to Thai by tsubasa_haido@SJCC
http://sjcelebs.invisionplus.net
**กรุณานำออกไปพร้อมเครดิททั้งหมด**

ทึกกลับมาไวไวนะ